Pekasuzz

スポンサーサイト

上記の広告は1ヶ月以上更新のないブログに表示されています。
新しい記事を書く事で広告が消せます。

別窓 | スポンサー広告
∧top | under∨

เพิ่งเข้าใจ

พรุ่งนี้สอบญี่ปุ่นกับส่งไรท์ติ้งแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่มีสมาธิทำงานอย่างแรง

เมื้อเย็นโทรไปหาแม่ที่บ้าน
แต่ก็ไม่มีใครรับเลย
เราเองก็แปลกใจ เพราะเบอร์บ้านเรามีสองเบอร์ เบอร์มือถืออีกสองเบอร์
แต่กลับโทรไม่ติดเลยซักเบอร์
จนตอนเย็น แม่โทรกลับมา
แล้วก็บอกว่าตอนนี้อยู่โรงพยาบาล

ความจริงแล้วแม่เข้าโรงพยาบาลตั้งแต่วันที่สองแต่กลับไม่มีใครบอกเราซักคนเดียว
ทั้งๆที่ตอนต้นเดือนก็คุยกัน แต่ก็ไม่ยอมบอกเราว่าอยู่โรงพยาบาล

แม่กับลุงแดงบอกว่ากลัวเราเป็นห่วงแล้วไม่มีสมาธิเพราะช่วงนี้สอบ แต่ตอนนี้แม่ดีขึ้นมากแล้ว เกือบเป็นปกติเลยกล้าบอก

นี้เค้าเห็นการเรียนของเราสำคัญกว่าชีวิตแม่อีกเหรอ
แม่เกือบตาบอด
เกือบตาย แต่ไม่มีใครบอกเราซักคำเดียว
ถ้าเกิดแม่เป็นอะไรขึ้นมา เราไม่ต้องรู้เป็นคนสุดท้ายเลยเหรอ

แต่ก็จริงที่ ถ้าเรารู้ก็คงไม่มีสมาธิอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
แต่มันทำไงได้ล่ะ ก็แม
่ทั้งคนไม่ให้เป็นห่วงได้ไง

เงินค่ารักษาพยาบาล ก็ไม่ยอมใช้เงินเก็บ
ลุงแดงบอกว่าถ้าเอาไปใช้ก็กลัวจะไม่พอให้เราไปเรียนต่อญี่ปุ่น

คิดกันได้ไง........

เงินเดี๋ยวก็หาใหม่ได้
ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่ ยังไงก็ต้องไปให้ได้แหล่ะ
แต่นี่ชีวิตแม่นะ
อยากใช้เงินก็ใช้ไปสิ

ทำไมถึงต้องเห็นความรู้สึกเราสำคัญกว่าตัวเอง

ทำไมถึงต้องเห็นอนาคตเราคัญกว่าอนาคตของตัวเอง

ทำไมถึงไม่คิดถึงตัวเองก่อนที่จะนึกถึงเรา


อย่างนี้ทำให้เรารู้สึกผิดชะมัด ชีวิตเราอยากได้อะไรกได้อย่างที่คิด แค่พูดลอยๆ เดี๋ยวแม่ก็ซื้อมาให้
ไปเที่ยว มีเพื่อนผู้ชาย ไปไหน แม่ก็ปล่อยให้เราตัดสินใจ แม่ไม่เคยคัดค้านถ้าเราอยากทำอะไร แม่ก็จะช่วย
เราไปเมกา แม่ก็ปล่อยให้ไป จะไปเรียนญี่ปุ่นทั้งๆที่มันต้องใช้เงินมาก แม่ก็จะให้ไปเรียน ชีวิตเราได้ทุกอย่างที่อยากได้

เราเพิ่งมาคิดได้ตอนนี้เองว่า เราควรจะโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ ต่อไปนี้ทุกอย่างที่เราอยากได้ควรจะหามาด้วยตนเอง เพราะไม่งั้น แม่ก็ต้องลำบากต่อไปไม่จบไม่สิ้นซักที

ยังไงก็เถอะ จะพยายามให้ดีที่สุดในทุกๆเรื่อง เพราะรู้ว่าแม่รักเราขนาดไหน

หวังว่าวันนั้นมันคงไม่ยากเกินไปสำหรับเราหรอกนะ

หวังว่าทุกอย่างยังคงไม่สายเกินไป.......




スポンサーサイト
別窓 | My life  | コメント:2 | トラックバック:0
∧top | under∨
| Pekasuzz |
上記広告は1ヶ月以上更新のないブログに表示されています。新しい記事を書くことで広告を消せます。