上記の広告は１ヶ月以上更新のないブログに表示されています。
新しい記事を書く事で広告が消せます。

ความจริงมาถึงญี่ปุ่นได้สามวันแล้วล่ะ
แต่สองวันแรกมัวแต่ไปตะลอนกลับซะดึก
แต่วันนี้แรงเริ่มหมดกันแล้ว หกโมงเย็นเลยกลับเกสเฮ้าท์






ความจริงวันนี้ตั้งใจไปเปิดบัญชีธนาคารเพื่อจะเอาไปซื้อโทรศัพท์
เพราะเมื่อวานไปแล้วแต่ซื้อไม่ได้ เพราะต้องเอาบัญชีด้วย
วันนี้เลยว่าจะไปทำ แต่พอไปทำแล้วเค้าดันขอฮังโกะด้วย
นึกว่าตอนนี้คงอนุโลมให้ แต่ที่ไหนได้ ยังไงเค้าก็ไม่ยอม
เลยต้องเสียตังไปทำฮังโกะ3150เยน (เกือบๆพันบาท)
ว่าจะถ่ายรูปให้ดูแต่กล้องกำลังชาร์ตแบตอยู่ ไว้วันหลังละกันเนอ



พรุ่งนี้ตั้งใจว่าหลังจากสอบplacment testที่โรงเรียนเสร็จก็จะไปเปิดบัญชีแล้วก็ซื้อโทรศัพท์
เมื่อวานไปด้วยกันสามคน แต่บีมซื้อได้คนเดียวเพราะใช้เครดิตการ์ดแทนบัญชี
แต่ก็ซวยไป เพราะเมื่อวานไม่ได้เอาบัตรนักเรียนไปบีมเลยไม่ได้ลดค่ารายเดือน
ก็มีแค่เรากะเบิร์ดที่ได้ บีมบ่นใหญ่เลย เหอๆๆๆ (เอาน่าๆ ยังไงพ่อแกก็จ่ายอยู่ดีแหล่ะบีม อย่าเซ็งๆ)

ตั้งแต่มานี่ใช้เงินเยอะมาก ไม่สามวันก็หมดไปหมื่นกว่าบาทแล้ว เฮ้อออ
จ่ายค่ากินทีนึงแล้วแอบเสียดายตัง
เมื่อไหร่จะได้ย้ายเข้าอพาร์ตเม้นท์ซักทีว้าาาา



ไปนอนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย
แล้วจะมาอัพใหม่พรุ่งนี้ดึกๆ หวังว่าคงไม่ขี้เกียจไปซะก่อนนะ เหอๆๆ

P.S พี่โชเท่ห์อ่าา ว่าจะถ่ายอคาเมะด้วยเพราะวีคนี้คัตตุนได้ที่หนึ่ง แต่ต้องรีบข้ามถนนซะก่อน ไม่เห็นไร พรุ่งนี้เอาใหม่ ฮี่ๆๆ

ตอนนี้เวิ่นเว้อยกกำลังสอง
รู้สึกว่าเวลาผ่านเร็วเกินไปละ
แป๊บๆเหลือเวลาอีก9วัน ทำใจไม่ัทันอ่าาา
แถมช่วงนี้นอนไม่หลับ เลยต้องเล่นนินเทนโด้ยันสว่างกันเลยทีเดียว

มันมีเรื่องต้องให้คิดหลายๆอย่างอ่ะ
ตอนแรกที่ตัดสินใจไปก็ตื่นเต้นดีอยู่หรอก
แต่พอจะไปจริงๆแล้วมันรู้สึกโหวงเหวงยังไงก็ไม่รู้
อาจเป็นเพราะคาดเดาอนาคตไม่ได้ด้วยล่ะมั้ง
มันคนละกรณีกับตอนไปเมกานี่นา
ไปญี่ปุ่นมันเ็นจุดหักเหของชีวิตเลยนะนั่น เฮ้อออออ

เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

วันนี้ผลจากต.ม ญี่ปุ่นประกาศแล้ว
สรุปว่าผ่านแหล่ะ
29 มีนาเตรียมขึ้นเครื่องได้ .... เฮ้อออ

พอรู้สึกตัวว่าจะได้ไปจริงๆก็ใจหายเนอะ

ไหนจะเรื่องรับปริญญาที่เพิ่งผ่านไป ....
พ้นสภาพนักศึกษาไปซะแล้ว จะได้กลับไปอีกมั้ยน้า

แล้วเดือนหน้า แม้แต่เมืองไทยก็จะไม่ได้อยู่แล้ว
แถมไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่ อย่างเร็วก็ปีนึงแหล่ะ
อุตส่าห์ตัดใจไม่ซื้อตั๋วไปกลับ เพราะกลัวว่าถ้าเรากลับมาเยี่ยมบ้านแล้วจะไม่อยากกลับไปเรียนต่อนะสิ

อีกแค่30วันแล้วสินะ
แต่ทุกอย่างตัดสินใจเลือกเองนี่หว่า จะมาป๊อดตอนนี้ก็ไม่ใช่ไปรท์หรอก

เอาวะ ฝันมานานแล้วไม่ใช่เหรอว่าอยากเก่งญี่ปุ่น จะมากลัวตอนนี้ทุเรศตัวเองแย่
ถึงจะอยู่คนเดียวที่ญี่ปุ่นแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยู่คนเดียวในโลกซักกะหน่อยุุุุุุุุุุุุ

อย่างน้อยก็มีเวลาตั้งตัวอีกหนึ่งเดือน
อยู่กับครอบครัว กับเพื่อนให้คุ้ม
ทำตามใจอยากซะให้พอก่ิอนจะต้องไปเป็นผู้ใหญ่ที่นั่น

ยิ่งคิดยิ่งใจหายแหะ


.... อีกเพียง 30 วัน เท่านั้น ....

วันนี้ตั้งใจมาอัพบล็อกด้วยความเก็บกด

เพิ่งไปย้อมผมมา เพราะต้องรับปริญญา

ความจริงตั้งใจแวะไปหาพ่อเฉยๆ กลัวจะลืมหน้าลูกอ่ะนะ

พอไปถึง พ่อจัดการสั่งพี่ที่ร้านย้อมผมเราเลย

เตรียมใจไม่ทันว่ะ แม่งแซดดดดดดด


BEFORE


อันนี้เป็นรูปตอนเพิ่งกลับจากเมกาสดๆร้อนๆ้
ทำหน้าตาได้น่าถีบมาก ฮ่าๆๆๆ
เป็นรูปเดี่ยวทีมี มีอยู่แค่นี้แหละ
ทำให้สำนึกได้ว่า ปีนึงกุถ่ายรูปถึงสิบครั้งมั้ยเนี่ย



AFTER



เพิ่งนึกได้ว่าเพิ่งตื่นนอน ถ่ายรูปนี้หน้าก็ยังไม่ได้ล้าง
จนเอาขึ้นบล็อกนี่แหล่ะ เพิ่งนึกได้

ไ้ด้ข่าวว่าย้อมสีน้ำตาลเข้ม แม่งงงงงงงงงง ดำได้อีก
พอย้อมผมดำแล้วไม่เซลฟ์ว่ะ
ทำไงดีอ่ะ สงสัยรับปริญญาเสร็จนี่ต้องย้อมผมโดยด่วน
คราวนี้จะเอาสีทองแปร๋นเลย
ครั้งที่แล้วพ่อยุให้ย้อมสีเหลือง ฮ่าๆๆๆๆ
ดีนะไม่บ้าจี้ตามพ่อ ไม่งั้นคงฮา

คือถ้าดูในรูปมันก็ไม่ได้แตกต่างกันมากหรอก
แต่ ด้วยความที่หน้าบาน พอย้อมผมสีดำหน้ามันก็เห็นความบานของหน้าชัดขึ้นไง
จำได้ว่าตอนปีหนึ่งเคยโดนล้อว่าจูออนเพราะย้อมผมดำนี่แหล่ะ ฮ่าๆๆๆ

แต่ย้อมผมดำแล้วหน้าตาหน้ากลัวขึ้นจริงๆว่ะ

ช่วงนี้เปลี่ยวปนเวิ่นเว้อ จนมีแต่คนถามว่า "แกเป็นไรมากป่าววะ"
เอาเหอะ ช่วงนี้ปล่อยๆกุไปเหอะ มึนเกิ๊นนน

ไว้เสร็จเรื่องเรียนต่อเมื่อไหร่คงได้กลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกรอบนึง




16กุมภาวันรับปริญญา ขี้เกียจซ้อมว่ะ...............

ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้
รู้สึกประหลาดๆ

เวิ่นเว้อจริงๆนั่นแหล่ะ .....

เมื้อกี้เพิ่งดูละครเรื่อง トキオ
เป็นละครโคตรให้ข้อคิดจริงๆ
แต่ยิ่งดูก็ยิ่งเวิ่นเว้อ

ยิ่งช่วงนี้อัพยบล็อกบ่อย ก็ยิ่งหมายความว่าช่วงนี้เวิ่นเว้อ
เอาเข้าไปเหอะ ชีวิต

ถ้าเราย้อนวลากลับไปได้เหมือนเรื่องนี้
ปาฏิหารย์เหมือนละครจะกิดได้จริงรึเปล่านะ
ทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดีได้จริงๆเหรอ?
แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบด้วยคำว่า Happy Endingได้เหมือนกับในละครมั้ยน้า....

ถึงตอนนี้จะทำได้แค่เพียงมองสิ่งที่เกิดขึ้น
ได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไป
ทำได้แค่เพียงรอให้เวลาแก้ไขทุกอย่าง

.........ปาฏิหารย์มีจริงมั้ยนะ?...........